MANSKE POELMANN

Mijn werk ontstaat vanuit een fascinatie voor ruimtes en de verhalen die zij in stilte vertellen. Ik leg plekken vast waar de mens afwezig is, maar waar de aanwezigheid nog voelbaar blijft. Vaak zijn het stoelen – één, twee of drie – die door hun positie en de ruimte ertussen een verhaal suggereren. Ook zonder menselijke figuren worden zij dragers van herinnering, verwachting of ontmoeting.

​

Diezelfde gevoeligheid voor ritme, structuur en tussenruimte vind ik in de natuur. In mijn schilderijen van bomen ontvouwen zich herhalingen, verschuivende vormen en kleurverhoudingen die zich als lagen door de ruimte bewegen. Landschappen worden zo leesbaar als veranderende ordeningen van stilte en beweging.

​

In deze reeksen speelt wat zichtbaar is en wat wordt weggelaten een centrale rol. Het werk beweegt tussen leegte en vorm, tussen stilte en beweging, en zoekt naar de poëzie die daarin besloten ligt.

​

Dit onderzoek krijgt een andere verschijningsvorm in mijn schilderijen van twee vrouwenfiguren. Ze staan naast elkaar, lijken op elkaar en toch ook weer niet. Hun blik is afgewend; beiden kijken uit het beeld, naar iets buiten het zicht van de toeschouwer. Tussen hen ontstaat een stille spanning waarin nabijheid en verschil samenvallen.

​

In al mijn werk speelt de relatie tussen aanwezigheid en afwezigheid een rol. Wat ontbreekt of zich onttrekt aan het oog activeert de verbeelding van de kijker. Juist in die openheid ontstaat de essentie van het beeld.

​

Ik werk zowel met traditionele materialen op papier als met digitale penselen. Het digitale is voor mij een volwaardig schilderkundig medium. Mijn digitale werken worden uiteindelijk als glicée-afdruk op papier uitgevoerd, waardoor ook zij een tastbare aanwezigheid krijgen.

​

Manske, 2026